Pamięć

Ile to już minęło czasu? Miesiąc, czy dwa? A może cztery? Źle liczę? - myślała intensywnie Marysia, delikatnie dotykając fotografii zrobionej podczas jednego z ich wspólnych wypadów. Nielicznych, trzeba dodać, bo pracując jako lekarz, nie ma się zbyt wiele czasu... - przyznała z westchnieniem. 

Jego już nie ma. 

Kiedyś nie potrafiła sobie wyobrazić uczucia, kiedy każda jedna myśl rozszarpuje serce, niczym cierń i boli okropnie, okropniej, niż najcięższa tortura. Nie była w stanie zrozumieć cierpienia, jakim jest utrata ukochanej, najbliższej swemu sercu osoby. A teraz muszę to poczuć - szepce.

Jej palce mimowolnie przesuwały się po twarzy Otto, tak dobrze znanej, tej, w której widziała nie raz i smutek, radość, czasem żal, najprawdziwszą trwogę przed jutrem. 

Fotografia przedstawia ich radosnych, z twarzami, na których wypisany jej błogostan, celebracja chwili, która może szybko uciec i zaginąć w odmętach historii. 

Dobrze, że Michał zrobił nam tę fotografię - powtarza sobie w myślach, usiłując przypomnieć sobie bardziej ten dzień. 

Nareszcie go widzi. Tak wyraźnie, jak swoje dłonie, które przesuwają się po zdjęciu ukochanego. 

                                                            *     *   *

Świeci słońce. Upał trzeszczy, uderza do głowy, spływa w postaci potu po twarzach turystów, zmusza, by opieszale sięgnąć po chusteczki tkwiące w kieszeniach spodni i spódnic. Bieszczady pękają w szwach od natłoku przyjezdnych, serdecznie witając ich przepięknym krajobrazem. 

Wśród pielgrzymek ludzi widać kobietę otoczoną trójką mężczyzn. Jeden z nich idzie spokojnie, taszcząc ogromny turystyczny plecak, drugi, nieco młodszy, trajkocze urzeczony widokami, zaś trzeci uśmiecha się raz po raz w stronę kobiety. 

Michał bez przerwy robi zdjęcia - a to jakiejś ładnej kobiecie, a to połoninie, która się przed nimi roztacza. 

- Mamo - mówi - Spójrz tam. Tak, właśnie w tę stronę. Widzisz ten piękny okaz natury?

- Chodzi ci o tę sosnę limbę? - spytała Marysia, mrużąc oczy w słońcu i spoglądając we właściwą stronę.

- Nieee! O tę brunetkę, która wdzięczy się obok na kamieniu! - odpiera Michał, co spotyka się ze salwą śmiechu pozostałych.

- Tobie tylko jedno w głowie - kobiety. Mógłbyś skupić się na miejscu, w którym się znajdujemy? Bieszczady są naprawdę urocze. To nie Warszawa; nie ten ciągły pośpiech, powietrze przesiąknięte spalinami..

- Aż tak dużo tych aut nie jeździ - wtrąca Władek.

- Trochę jeździ, nie znasz się! 

Otto stoi spokojnie obok ukochanej, popatrując przed siebie.

- Panie Kirśner, co pan taki struty? - pyta żartobliwie, zadzierając głowę do góry - Mamo, musisz pocieszyć Otto..

- Guzik... - głos Władka przywołuje go do porządku.

- Chłopcy, idziemy. Ludzie by nas wyśmiali, gdyby dowiedzieli się, że będąc w Bieszczadach, nie przemierzyliśmy Połoniny Wetlińskiej. 

- Ja jednak pójdę się przyjrzeć tej osobliwej sośnie limbie.. - wtrąca Michał, podpierając dłonią podbródek.

- Męski filozofie - zaczyna Marysia - Ty lepiej słuchaj się matki, bo pożałujesz! 

- Już, już. Idę.