Don Juan

  "Pewnej nocy miałem sen,

 o tym, że żyjemy tylko raz

Obudziłem się po drugiej

Nie zasnąłem, wpatrywałem się w Ciebie

Dzięki temu nie zwariowałem"

- Pani pracuje na poczcie? - spytał, zabawnie wytrzeszczając oczy.

- Tak, a co w tym dziwnego? - dziewczyna odpowiedziała pytaniem na pytanie, składając ręce na piersiach.

- To... to niewiarygodne! - ciągnął chłopak, nie spuszczając oczu z coraz bardziej rozzłoszczonej niewiasty - Przecież na poczcie pracują tylko stare kwoki! - wykrzyknął, wywołując  u ślicznej blondynki salwy śmiechu.

- No.. w końcu - westchnął - Udało mi się...

- Co się panu udało? - złotowłosa piękność postawiła rzeczowe pytanie, przyjmując chmurny wyraz twarzy.

- Udało panią rozśmieszyć! - odparł, filuternie poruszając brwiami.

- Wie pan co, panie...

- Michale - rzucił szybko, podając dłoń.

- Miło mi pana poznać, Michale, ale ja mam pracę. Ja nie mogę sobie ot, tak filtrować z byle - i tu obrzuciła go pełnym pogardy spojrzeniem - kim.

- W takim razie o osiemnastej, kiedy pani kończy, czekam przed wyjściem dla pracowników.

- Och, wszystkiego się pan Michał dowiedział, z dbałością o najmniejsze szczegóły - rzuciła kąśliwą uwagą, mimowolnie unosząc kącik ust.

- Pełen profesjonalizm, pani...

- Hanno - odparła.

- Haniu, tak brzmi lepiej - wyrzucił szybko słodkim głosem.

  

                                                          *      *    *

Czekała już od pięciu minut przed wyjściem dla personelu, a tajemniczy amant dalej nie przybywał. Była pewna, że będzie wyczekiwał na nią, niczym zgłodniały pies, tymczasem spotkała ją niespodzianka. Poczuła wstyd na myśl o tym, w jakim pośpiechu przygotowywała się dla tego gnojka. Perfumy musiała pożyczyć od Renaty, a koralową szminkę, niemalże cudem odnalazła w szufladzie, zapchanej aż po brzegi papierami. Nerwowo spoglądnęła na tarczę zegara, marznąc na mrozie i wyczekująco stukając obcasem. W jednej chwili uświadomiła sobie, że ten młody blondyn postanowił zabawić się jej kosztem. Pewnie to nie jedna, którą tak zrobił w balona - pomyślała gniewnie - Co jak co, ale jemu to na słono nie przejdzie! Pomyślała o swoim bracie, który w mig mógłby zająć się dowcipnisiem, który ważył się zażartować z panny Głowackiej.

Chwilę po tym usłyszała czyjeś kroki i zza murku wychyliła się blond czupryna, z nonszalancko ułożoną grzywką.

- Witam damę - rzucił, składając na jej dłoni delikatny pocałunek - Widzę, że troszkę się pani na mnie na czekała.. A wszyscy mówią, że to chłopcy wyczekują na dziewczęta.. - dodał, rozglądając się po bokach z szerokim uśmiechem.

- Tatarata. Też mi coś. Wyszłam tylko na papieroska, nie można?

- Ależ można, można.... Rzadko która kobieta przed wyjściem na papieroska perfumuje się, niczym na wielkie wyjście.

Wygrał.

Hania spuściła głowę, mimowolnie zanosząc się śmiechem.

- Wygrał pan, panie Michale. 

- Skończmy z tymi frazesami. Michał. - nadstawił policzek, a w głowie Hani zrodziła się szalona myśl, by móc ucałować tego szalonego łobuza i zawiesić mu się na szyi.

- Hola, hola, panie szybki. Hania. - wyciągnęła w jego stronę drobną dłoń, tłumiąc śmiech.

- A buziak?

- Jesteś wyjątkowo bezczelny! 

                                                         *       *     *

- Wiesz, będąc w Anglii miałem styczność z wieloma kobietami i mogę stwierdzić, że jestem ekspertem w kwestii rozumienia ich psychiki.

W to akurat nie wątpię - przyznała w myślach Hania, ze znużeniem słuchając jego monologu.

- Doszedłem do wniosku, że Angielki to kobiety dosyć rzeczowe, takie właśnie jak ty, które stawiają sprawę jasno: albo wiśta, albo hetta. Skoro jesteś typem.. angielskiej kobiety, to może postaw sprawę jasno, co?: Podobam ci się? - spytał, przybierając poważny ton, ale ona zdążyła zauważyć drgające kąciki ust i figlarne ogniki tańczące w jego oczach.

- Mhm.. - westchnęła Hania - Miałam styczność z wieloma mężczyznami, niekoniecznie Anglikami, ale muszę stwierdzić, z przykrością, podkreślę od razu, że widywało się... skromniejszych od ciebie - zakończyła, upijając łyk gorącej kawy.

- Niektóre kobiety - rozpoczął - czasem owijają proste rzeczy w przysłowiową bawełnę. Nigdy nie przyznają się do swoich uczuć. Wolą je stłamsić i utrzymywać interesanta w niepewności.

- Psycholog z ciebie pierwsza klasa, to już zdążyłam zauważyć. Don Juan zresztą też, jak wnioskuję z opowieści o Angielkach. Powinnam się chyba bać..

- Ależ Haniu, tutaj się nie ma czego bać, trzeba kuć żelazo póki gorące!

W gorącej wodzie kąpany.. Jaki niecierpliwy panicz! Zero taktu, jakiejś subtelności, którą każdy mężczyzna w elementarnym stopniu nabył! - stwierdziła w myślach, śmiejąc się w duchu.

- Apropos gorąca; pij swoją kawę, bo ci wystygnie. 

Posłał jej wzrok zbitego psa, po czym zanurzył usta w ciepłym i gęstym płynie.

                                                     *        *      *

W kawiarni siedzieli ponad dwie godziny, oddając się namiętnej rozmowie na temat różnorakich błahostek. Hania resztkami cierpliwości wysłuchiwała wywodów Michała, co chwila przerywając mu śmiechem, a on, przez cały czas wiercił ją spojrzeniem i kokietował. Zaczynał się jej coraz bardziej podobać, uwielbiała jego frywolne żarty i lekkie spojrzenie na życie. Tęskniła za starą miłością, która była bardzo podobna do tego chłopaka, ale w nagłym porywie serca chciała go utrzymać przy sobie, chciała z nim spróbować. Spróbować miłości. Dlatego bez oporu, no, może jedynie z lekkim, stwarzanym dla pozorów, uległa jego propozycji, by udać się na długi, romantyczny - jak przyznał - spacer. Warszawa usypiała, a oni kluczyli szerokimi uliczkami, trzymając się za dłonie, niczym para zakochanych nastolatków.

- Też myślisz o tym poważnie? - zapytał, patrząc przed siebie.

- Przecież wiesz, co mam na myśli.

Wiedziała, ale lubiła się z nim przekomarzać, wdawać w gierki słowne. Zauważyła, że sam to lubi. Ale teraz on był śmiertelnie poważył i czekał tylko na to, by wyraziła swoje zdanie na "ten" temat.

- Myślę, że tak.

- Całkiem poważnie?

- Całkiem - stwierdziła, zarzucając mu ręce na szyje.

- Jeszcze trzy godziny temu nie byłaś taka frywolna - rzucił, chcąc jej dogryźć, ale ona jedynie się roześmiała i złożyła na jego ustach namiętny pocałunek - Zakochałam się w tobie, wariacie.

- Ja w tobie chyba też.

- Chyba? - dotknięta jego słowami, żartobliwie trąciła go łokciem - Chcesz mi powiedzieć, że wykorzystałeś jedynie naiwną dziewczynę?

- Tylko troszkę - szepnął, przyciągając ją do siebie.

Noc była długa, warszawskie niebo błyskało gwiazdami, a oni, niczym najgorętsi kochankowie, składali sobie obietnice, które nigdy nie miały się wypełnić.

                                                        *      *    *

- Muszę już wracać do domu. Brat się będzie niepokoił, pomyśli jeszcze, że tyle mnie trzymają na poczcie i wpadnie tylko po to, by zrobić im awanturę - zauważyła ze smutkiem, gładząc klapy jego płaszcza.

- Opiekuńczy ten twój braciszek - zauważył Michał, zacierając zziębnięte dłonie.

- Jak każdy chłopak, dbający o młodszą siostrę - stwierdziła rzeczowo, wzruszając ramionami.

- Naprawdę już musisz iść, czy dajesz nogę, nie mogąc znieść mojego towarzystwa?

- Chyba żartujesz! Obleciałabym z tobą pół Warszawy, gdybym tylko mogła! - zachichotała.

- Jesteś najlepszym, co mogło mi się przytrafić.

- Oj, daj spokój, skończmy z tymi schematami; pewnie niejednej dziewczynie rzuciłeś tak poważne stwierdzenie.

- Nie - powiedział, ściszając głos, a ona zauważyła, że jego głos zabrzmiał chłodno. Wpatrywał się w nią poważnie, a ona powoli zaczynała wierzyć, że pomimo wyśmienitego poczucia humoru, był człowiekiem niesamowicie szczerym. Wiedziała, że w tym momencie nie naigrawa się z niej, a jedynie chce podkreślić, że staje się dla niego kimś ważnym.

- Wiesz, że to trochę chore.. To dzieje się zbyt szybko.

- W miłości wszystko dzieje się szybko.

- Pleciesz bzdury. Jesteś młody, napalony - stwierdziła ze śmiechem - i jeszcze wiele musisz się nauczyć, dlatego nie rób bzdur i wszystko sobie przemyśl. Wszystko sobie przemyślmy - poprawiła się, patrząc mu głęboko w oczy.

- Wycofujesz się? 

- Nie wycofuję, ale usiłuję myśleć racjonalnie, za twój napuchnięty od hormonów łeb. 

Po tych słowach zagarnął ją w swoje ramiona i długo przytulał. 

- Przy tobie nauczę się jeszcze wielu rzeczy.

- Miejmy nadzieję.

- Dasz mi szansę?

- Już ci ją dałam, nie schrzań tego - rzuciła na odchodne, kierując się w przeciwną stronę.

Pozostawiła go pełnego dylematów, sprzeczności, chciał jej zadać mnóstwo pytań, a przez swoje gadulstwo kompletnie o tym zapomniał. 

Myślałem, że wszystko wiem o kobietach - pomyślał, chcąc się roześmiać, ale ostatecznie wypuścił z ust wstrzymywany oddech.