On tego by chciał..

Ze świstem wypuściła powietrze, zginając się w pół. Skurcze w dole brzucha powracały ze zdwojoną siłą, przypominając o tym, że malec jak najszybciej chce wydostać się na świat. Załzawionymi oczyma spojrzała na zdjęcie męża, którego straciła przed dwoma laty. Od tamtego czasu jej życie radykalnie się zmieniło - znalazła swoją "drugą połówkę", a raczej kogoś, kto był na tyle odważny, by pojąć za żonę wdowę z dwójką - wliczając w to nienarodzone dziecko - pociech na karku. Jeszcze trzy lata temu wyśmiałaby każdego, kto usiłowałby jej wmówić, jaka czeka ją przyszłość - w gruncie rzeczy nie taka zła, jak ją sobie wyobrażała. W jej życiu pojawił się Antoni, mężczyzna po trzydziestce, pochodzący z średnio zamożnej rodziny. Nie był on związany z jakąkolwiek organizacją wojskową, w czasie wojny nie był uwikłane w żadne gierki, utrzymywał się z szklarstwa. Skradł jej serce podczas spaceru w parku, kiedy niesforny Jasiu wymknął się jej spod uwagi i niemalże wpadł do jeziora. To właśnie wtedy wykazał się refleksem i pochwycił malca, niesfornie brykającego nad taflą zimnej wody. 

- Uroczego ma pani synka - powiedział, posyłając jej słaby uśmiech.

- Gdyby nie pan, mogłabym go stracić - odparła smutno, z wdzięcznością podając mu wyciągniętą dłoń - Dziękuję.

Od tamtego czasu widywali się nie raz w parku, spacerując i oddając głębokim, poważnym rozmowom. Antoni wzbudził w Lenie tak wielkie zaufanie, iż podczas kolejnych spotkań, opowiedziała mu niemalże całą historię swojego burzliwego życia. Kiedy opowiadała zdała sobie sprawę, że w czasie okupacji balansowała na krawędzi życia i śmierci. To dzięki Jankowi - ukochanemu mężowi - żyje i ma się całkiem dobrze.

- To niesamowite, że..

- Że żyję - odparła nazbyt chłodno Lena - Tak, zdaję sobie z tego sprawę - dodała cieplejszym tonem. 

- Bardzo mi przykro, że cała historia zakończyła się w tak tragiczny sposób.

- Wiele miesięcy po jego śmierci przeklinałam los za to, co się stało. Zadawałam Bogu mnóstwo pytań, dlaczego w ten sposób pokierował życiem mojego męża. Z czasem zrozumiałam, że ta śmierć była potrzebna.. Musiało do niej dojść.. i tyle - zakończyła sucho, ukrywając zbierające się łzy. 

Kiedy nadeszła zima spotykali się w kawiarni, dosyć często Antoni odwiedzał Lenę w domu, by pomóc jej przy domowych obowiązkach, lub przy Jasiu. Zrozumiała, że nic nie dzieję się bez powodu. Że jego obecność jest istotna. 

Którejś nocy zrozumiała, że musi go przy sobie zatrzymać.

                                                             *      *    *

- Sprawdziłem te uszczelki. Już wszystko powinno grać jak należy. W razie czego, dzwoń. Na mnie już czas..

- Poczekaj - rzuciła - Zostań na obiedzie.

- Nie chciałbym zajmować ci czasu..

- Jesteś jedyną osobą w moim życiu, która może go zająć - wyrzuciła szybko, łamiącym się głosem, a on, jakby rozumiejąc jej prośbę, pochwycił jej drżącą dłoń.

[c.d.n (?)]